Η Γλώσσα του Σώματος στον Αθλητισμό

Χρόνος ανάγνωσης: 4 λεπτά

Ο αθλητισμός είναι σώμα, κίνηση και μη λεκτική επικοινωνία. Τα τελευταία χρόνια έχει τραβήξει έντονα το ενδιαφέρον όχι μόνο ερευνητών, αλλά και προπονητών και αθλητικών παραγόντων (κυρίως στο εξωτερικό) η γλώσσα του σώματος, καθώς έρευνες δείχνουν ότι επικοινωνούμε 55% μέσω της γλώσσας του σώματος, 38% μέσω του τόνου της φωνής και μόλις 7% λεκτικά! Μάλιστα, έρευνα που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο British Columbia σε τυφλούς και τυπικούς αθλητές, διαπιστώθηκε ότι όλοι οι αθλητές ανεξαρτήτως αν έβλεπαν ή όχι, όταν κέρδιζαν έπαιρναν την ίδια στάση σώματος.

Το σώμα μας “μιλάει”.“Μιλάει” για τον εαυτό μας, για τις εμπειρίες μας, για αυτό που νιώθουμε και σκεφτόμαστε. Μέσα από την κίνηση, μας δίνεται η ευκαιρία να εκφραστούμε και να επικοινωνήσουμε. Μυαλό, συναίσθημα και σώμα αλληλοεπηρεάζονται και φυσικά μπορούν να επηρεάσουν το πώς θα δράσουμε.

Γιατί όμως είναι σημαντική η γλώσσα του σώματος όσον αφορά τον αθλητισμό;

Φανταστείτε ότι είστε αθλητής και μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια ο αντίπαλός σας βλέπει να πέφτουν μπροστά οι ώμοι σας, να κατεβάζετε το κεφάλι, να παίρνετε μια έκφραση λύπης ή πόνου και γενικά το σώμα σας να “μικραίνει”. 

Μερικά από τα μηνύματα που θα λάβει είναι ότι έχετε απογοητευτεί, έχει μειωθεί η αυτοπεποίθησή σας, ίσως και η συγκέντρωσή σας και έχετε αγχωθεί για τη συνέχεια. Και τότε ως ένας καλός παίχτης θα το εκμεταλλευτεί προς όφελός του για να κερδίσει.

Αντίστοιχα, ένας προπονητής ο οποίος είναι στον πάγκο, κινείται συνεχώς πέρα δώθε, έχει τα χέρια σταυρωμένα μπροστά στο στήθος, πιάνει το κεφάλι του σε κάθε προσπάθεια αθλητή να σκοράρει, ή χτυπάει το πόδι του ή κάποιο αντικείμενο μετά από κάποιο λάθος  περνάει μηνύματα άγχους και αβεβαιότητας στους αθλητές του. Τους αποσπά την προσοχή και ίσως τους κάνει να φοβούνται να κάνουν περισσότερα λάθη.

Ένας γονιός στις κερκίδες, ο οποίος κινείται συνέχεια, έχει μια έκφραση αγωνίας ή απογοήτευσης στο πρόσωπο όταν το παιδί του αγωνίζεται θα περάσει το αντίστοιχο μήνυμα στο παιδί ακόμα και χωρίς να έρθει σε άμεση επαφή και μιλήσει με το ίδιο. Η –πολλές φορές βραβευμένη Δρ. Monika Schloder, σύμβουλος αθλημάτων που εκπαιδεύτηκε στην αθλητική παιδαγωγική, λέει ότι σχεδόν το 93% του τρόπου επικοινωνίας με τους νέους αθλητές βασίζεται στη γλώσσα του σώματος. «Οι αθλητές κοιτάζουν τις εκφράσεις του προσώπου των γονέων, οι οποίες λένε πολλά περισσότερα από τις ίδιες τις λέξεις».

Τα μη λεκτικά μηνύματα λοιπόν, εκτός ότι είναι κοινά σε πολλούς πολιτισμούς και πολλές φορές συμβαίνουν ενστικτωδώς, έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν άμεσα και σε μεγάλο βαθμό εμάς τους ίδιους, αλλά και το περιβάλλον γύρω μας.

Η ομάδα μπάσκετ Milwaukee Bucks μάλιστα το 2014 προσέλαβε ειδικό, ο οποίος ασχολείται με τη γλώσσα του σώματος προκειμένου να διαπιστώσει κατά πόσο περνάνε τα σωστά μη λεκτικά μηνύματα σε συμπαίχτες και αντιπάλους. 

Μπορούν όμως τα μη λεκτικά μηνύματα που περνάμε να λειτουργήσουν υπέρ μας;

Η απάντηση είναι ναι φυσικά και ισχύει για αθλητές, προπονητές, γονείς, διαιτητές-κριτές, διοίκηση, θεατές. Τί μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;

Αθλητής:

1. Ακόμα και όταν κάτι πάει στραβά ή δεν είσαι σίγουρος για την απόδοσή σου υιοθέτησε ανοιχτή, όρθια στάση σώματος, με το στήθος έξω, το κεφάλι να κοιτάει ψηλά, τα μάτια να κοιτάνε μπροστά (και όχι χαμηλά).  Και εσύ θα νιώσεις πιο σίγουρος και οι αντίπαλοι δεν θα πιστέψουν ότι σε επηρέασε αρνητικά.

2.Πριν τον αγώνα (ή/και την προπόνηση) δοκίμασε τη στάση της Wonder Woman ή του Superman για 2 λεπτά. Αυτή η στάση προκαλεί 20% αύξηση τεστοστερόνης και 25% μείωση κορτιζόλης, γεγονός που αυξάνει το αίσθημα ψυχικής δύναμης και μειώνει το στρες.

3.  Σε σχέση με τον προπονητή πρόβαλε στάση σώματος που δείχνει ενδιαφέρον και διάθεση για προσπάθεια. Δείξε με τη στάση σου στον προπονητή ότι θέλεις να επικοινωνήσεις και να ακούσεις αυτά που έχει να σου πει. Όταν μιλάει, στρέψε το σώμα σου σε εκείνον, κοίταξέ τον στα μάτια και διατήρησε ανοιχτή στάση σώματος.

O  Geno Auriemma, προπονητής γυναικείας ομάδας μπάσκετ του Πανεπιστημίου Κονέκτικατ, δήλωσε συγκεκριμένα: «Αν η γλώσσα του σώματός σου είναι άσχημη, δεν θα μπεις ποτέ στο παιχνίδι. Κοιτάω τι συμβαίνει στον πάγκο. Αν κάποιος “κοιμάται” εκεί, αν κάποιος δεν ενδιαφέρεται, δεν εμπλέκεται δεν πρόκειται πότε να μπει μέσα!».

4. Εμψύχωσε τους συμπαίχτες-συναθλητές σου, χειροκροτώντας, χαμογελώντας και γενικά με τέτοιο τρόπο όπως θα το έκανες για τον εαυτό σου.

Προπονητής:

Προτίμησε “ήρεμες”, θετικές χειρονομίες. Χειροκρότησε όταν ενδείκνυται σε χαμηλό τόνο. Τα κατευθυντικά σήματα με τα χέρια είναι αποδεκτά αρκεί να συνοδεύονται με θετικές εκφράσεις του προσώπου. Απέφυγε να κρατάς το κεφάλι με τα χέρια, να μένεις με τα χέρια στους γοφούς, να κουνάς ή να δείχνεις με θυμωμένο δάχτυλο, να χτυπάς τα πόδια σου ή αντικείμενα, να τινάζεις τα χέρια στον αέρα. Διατήρησε το πρόσωπό σου ήρεμο, κράτα βλεμματική επαφή με τον αθλητή και δείξε του ότι είσαι παρόν και με διάθεση για επικοινωνία.

Γονείς:

Χειροκρότα το παιδί σου καθώς και τα άλλα μέλη της ομάδας. Πες τους μπράβο σηκώνοντας ψηλά τον αντίχειρά και διατήρησε χαρούμενη και αισιόδοξη έκφραση προσώπου ανεξάρτητα από το πώς κυλάει ο αγώνας. Απέφυγε να κινείσαι συνεχώς, να κρατάς το κεφάλι με τα χέρια, να ξεφυσάς και να έχεις εκφράσεις θυμού, αγωνίας ή απογοήτευσης.

Αντίστοιχα, όλοι όσοι εμπλέκονται στον αθλητισμό όπως, διαιτητές, κριτές, θεατές, αθλητικοί παράγοντες, είναι σημαντικό να προβάλλουν θετική στάση σώματος.

Προσπάθησε λοιπόν,  να υιοθετήσεις θετική στάση σώματος, ακόμα και αν σου είναι δύσκολο αρχικά. Προσποιήσου μέχρι να πετύχεις να λειτουργείς με θετικό τρόπο ασυνείδητα. Θα δεις στη συνέχεια ότι θα αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα καθώς και ο τρόπος που θα συμπεριφερθείς στη συνέχεια. Και όλα αυτά προς δικό σου όφελος!

 

 

 

 

 

 

Διαβάστηκε φορές